سلام!

نمی دانم از کجا بايد آغاز کنم و از کجا برايت بنويسم, اما می خواهم برايت بنويسم.

کودک که بودم تنها خاطره ای که از تو به ياد دارم تعريف های مادرم بود از دوران قديم, هر بار که کلمه ی "نخست وزير" را از تلويزيون می شنيدم مادرم می گفت: "ما هم نخست وزير داشتيم, اسمش ميرحسين بود, اما ديگر خبری از او نيست..."

و با اين جملات تصور من از کلمه ی نخست وزير شکل گرفت, نخست وزير را مساوی ميرحسين می دانستم, شايد بخندی اگر بگويم فاميلی تو را ميرحسين می پنداشتم...

روزها و سال ها گذشت, ما بزرگ شديم و دوم خرداد آمد, تنها خاطره ی من از آن ارديبهشت و خرداد 76 پوستری بود با شعر "بيا تا گل برافشانيم و طرحی نو در اندازيم..."

گذشت و گذشت تا با اشک های خاتمی به دنيای سياست پا گذاشتم, اما هم چنان تنها جمله ای که از ميرحسين می شنيدم همان جمله ی مادرم بود.

4 سال بعد وقتی برای آمدنت شرط گذاشتی و گفتی وقت آمدنت نيست تازه تو را شناختم, اما هنوز برايم مبهم بودی, اما خوشحال بودم که سوال کودکی هايم را بيشتر می شناسم و با او هم عقيده ام.

وقتی که آمدنت را به صحنه اعلام نمودی با شادی فرياد زدم, حالا من به مادرم می گفتم, ميرحسين, همان آخرين نخست وزير, قرار است رئيس جمهور ما باشد...

آمدی, از همان اولين نگاه, من ميرحسين کودکی ام را از نزديک ديدم و لبخندش را هرگز فراموش نمی کنم, او برای من دست تکان داد و دلم را لرزاند.

حرف هايت به دلم نشست, در صدايت آرامشی را يافتم در کنار عظمت, برق اميد چشمانت, تو آمده بودی چون روندهای موجود را نگران کننده ديده بودی, آری تو آمدی و به ما آموختی تا اسير اين وحشت منحوس نشويم, آمدی و به ما, من و تمام هم نسلی هايم شوری دادی که جان داد.

تو, فرعونی نبودی, موسوی بودی, ميرحسين موسوی, برای نسل من مصدقی بودی تا آمده بود ايران را ملی کند, اميرکبيری که می خواست ويرانی ها را بسازد, مبارزی که امروز هفتاد ساله شد, فرياد نسلی است که اين روزها در سرمای زمستان شور عشقی به سر دارد و دست هايش را ها می کند تا با همين سرما بجنگد.

به من آموختی مهربان باشم, لبخند بزنم و خشونت را دوست نداشته باشم, آموختی تا در روزهای سخت دست ديگری را بگيرم, بی آنکه خود را ولی نعمت من بدانی يا منتی بر سرم بگذاری درس زندگی دادی, آری درس زندگی.

اين روزهای ما, اين جنبش هميشه سبز و بهاری, جنبش سياست نيست, تمرين زندگی است, تمرين خوب بودن در مقابل زشتی ها و کجی ها, تمرين مقاومت در برابر سختی ها و تسليم نشدن در برابر فرعونيان...

امروز هديه تولد تو قلب های تک تک ماست, ميرحسين, تو برای ما بيش از آنکه رهبر سياست باشی, آموزگار مردی و مردانگی بودی, نمی خواهم از تو بتی بسازم, اما در اين روزها اسطوره ی زندگی من و هم پيمان های منی.

من دوست دارم رهبری را که با نام کوچک صدايش می کنم, هم چون ديگران زندگی عادی دارد, دروغ نمی گويد و برای قدرت انسانيت را فدا می کند, شجاع است و تسليم نمی شود و قلب لطيف و مهربانی دارد. رهبری که نقاش است و سياه و سپيد های خاکستر جوانی سوخته ی ما را رنگ کرد.

امروز روز ميلاد تو و روزی است که تو را به بند کشيده اند, اما حصارهای فلزی آنها فقط برای آن است که نور وجودت چشمان شب پرستشان را آزار می دهد, تو بزرگ تر از آنی که به بند کشيده شوی و اين روزها به حقيقت اين ما هستيم که از نعمت تو دور مانده ايم, آری, اين ابرهای تيره ی فرعونيان کوچکتر از آن است که خورشيد را تاريک کنند.

ميرحسين, من و تمام هم پيمان هايم به تو قول می دهيم تا آخرين قطره ی خون در راه سبز اميدی که نشان دادی در کنارت ايستاده ايم, تو تسليم اين صحنه آرايی خطرناک نشدی, مردانه ايستادی و می دانم که خواهی ايستاد, باشد تا روزی در کنار هم جشن پيروزی بگيريم, جشن ميلادت مبارک.

۱۱ اسپند 1389

علی امشب به خدای کعبه رستگار می شود, در اين سو آن کس که خود را علی می نامد رستگاران را در بند کرده است.

علی امشب می رود, با اقتدار و عظمت هميشگی, آسمان تيره شده است. شب بزرگی است, شبی به بزرگی و بلندای هزار سال, شب قدر, شبی که علی به خدای کعبه رستگار شد, شب پرواز علی, پدر مظلومان ...

به راستی اگر علی در زمانه ی نامرد ما بود تيغ دو دم ذوالفقارش را بر سر کداميک از ما فرود می آورد؟ و دست نوازشش را بر سر کداميک می کشيد؟ آيا برای حفظ حکومت اين چنين جويبار خون راه می انداخت؟

علی مظهر مردانگی و معصوميت بود, اما چاه شاهدی است بر ناله های علی با پروردگارش ...

کاش حاکمان حداقل يک بار نهج البلاغه را می خواندند, تاريخ را می خواندند و ذره ای با وجدان خويش خلوت می کردند ...

به راستی آيا وقت آن فرا نرسيده است تا خوارج زمانه نابود شوند؟

آيا نبايد تقدير سال آينده ی ما آزادی باشد؟؟؟

اين روزها لبخند  را کشته اند؛ دستانمان را بريده, چشمانمان را کور و گوش هايمان را کر می خواهند, اما نمی دانند ما درس ديده ی مکتب اسلام و تشيع علوی  هستيم و ذلت را نخواهيم پذيرفت.

اين روزها قرآن ها را بر سر نيزه کرده اند, به اسم دين گردن می زنند, خون می ريزند و هزاران جنايت ديگر, فقط و فقط برای حفظ حکومت !!!

اين روزها مرگ مجازات آزادگی و قدرت پاداش سرسپرگی است.

اين روزها بيش از هر روز ديگر می توان طعم يتيمی و دلتنگی را حس کرد.

اين روزها اگر در ميان ما بودی, ...

اگر در ميان ما بودی به تو طلحه و زبير می گفتند, به بند کشيده می شدی, هرچند آزادگی را نمی توان به بند کشيد.

اگر در ميان ما بودی, آيا تاب می آوردی تماشای صحنه های حمله ی اين دژخميان به دختران و زنان سرزمين مرا؟

اگر در ميان ما بودی, وای نه, خوب که در ميان ما نيستی, خوشا به سعادتت ...

-

پ.ن: اگر علی را علی خطاب کردم, از آن جهت است که هيچ لقب و صفتی را نمی توان بزرگتر از کلمه ی "علی" يافت.

تقديم به آنکه مردانه ايستاد

يک سال گذشت, از روزی که بيم ها و اميدها را با هم حس کرديم, از روزی که به درستی مسير زندگی را يافتيم.

از روزی که صبح مظهر اراده ی ملی بوديم و فردايش اغتشاش گر و وطن فروش و بی دين شديم !!!

از روزی که به يک باره لبخند ها و خنده های پيروزمندانه مان تبديل به اشک و آه شد, روزی که اميدهايمان را ابری سياه فرا گرفت.

روزی که مادرها و پدرها ديگر با نگاه به فرزندان يک دست سبز پوشيده شان لبخند نمی زدند, بلکه با نگرانی می نگريستند.

روزی که عزيزانمان را کشتند, در بندمان کردند, زدند, شکنجه دادند, تحقيرمان کردند, چشم ها, گوش ها و دست هايمان را بستند, اما نتوانستند قلب هايمان را از ما بگيرند.

از روزی که فهميدم تا کنون اشتباه می کردم, هميشه خيال می کردم سياست مدار کسی است که ديگران قربانی می شوند تا او به قدرت برسد, اما در اين روز فهميدم که می توان پشت مردی ايستاد که در کنار ما ايستاده است.

از ياد نمی برم که شجاعتت را انکار می کردند و زبانت را به سخره می گرفتند, اما آموختی که می توان سخنور نبود و جنگيد.

تو ماندی, در کنار ما ايستادی, از تسليم نشدن در اين صحنه آرايی خطرناک گفتی, و به راستی که تسليم نشدی, مردانه ماندی, ما نيز بر همان عهدی که با تو بسته بوديم ايستاديم.

از راه سبز اميد برايمان گفتی, آری, به راستی که تنها درمانگر زخم های تن رنجور ما همين اميد بوده و هست. اميد به فردايی روشن, فردايی سبز و آفتابی.

اميد به روزی که بار ديگر بتوان فرياد آزادی سر داد و مجرم نبود به جرم عاشقی, به روزی که ديگر هيچ مادری داغدار فرزند جوانش نباشد, و فرزندش داغدار آزادی ...

و ما اميد داريم, به همان آرمان هايی که برايمان گفتی و بيدارمان کردی, به همان چشمه ی روشنی که برايمان رسم کردی, به راستی که تو ترسيم گر زيبايی ها بودی برای ما...

يک سال گذشت, از آن روزی که کابوس خواهد ماند برای ما, و ما هم چنان بر همان عهد ايستاده ايم, در همان راه سبز اميدی که برايش کشته و اسير و مجروح داديم.

ايستاده ايم تا بازپس گيريم هرآنچه را که از ما گرفتند, به اميد باران و شستشوی تمام زشتی ها ...

اگه بارون بزنه, آخ اگه بارون بزنه ...

22 خرداد 1389